Od obowiązującego do projektowanego ujęcia podmiotu prawa do obrony. Uwagi na tle art. 42 ust. 2 Konstytucji RP, a także art. 2 ust. 1 dyrektywy 2013/48/UE oraz art. 71 § 1 w zw. z art. 6 Kodeksu postępowania karnego

Abstract

W tekście przedstawiono problematykę związaną z normatywnym rozumieniem podmiotu prawa do obrony, który przepisy krajowe definiują w sposób wyraźnie odmienny. Tym, co różnicuje ujęcie kodeksowe od konstytucyjnego, jest element formalny, opierający się na decyzji organu procesowego przybierającej postać postanowienia o przedstawieniu zarzutów (art. 313 § 1 k.p.k.) lub przystąpienia do przesłuchania w charakterze podejrzanego przed wydaniem postanowienia o przedstawieniu zarzutów (art. 308 § 2 k.p.k.). Obecnie procedowany projekt nowelizacji art. 71 § 1 k.p.k. zakłada rezygnację z tego kryterium, co ma zharmonizować model prawa do obrony z wzorcem określonym przez art. 42 ust. 2 Konstytucji RP, ale też z art. 2 ust. 1 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/48/UE, który choć odwołuje się do tzw. „oficjalnego powiadomienia […] przez właściwe organy” o postawieniu danej osoby w stan podejrzenia, to zarazem przewiduje także „inny sposób” awizowania jej tego stanu.