Perspektywy regulacji zapisu długu na okaziciela w prawie polskim

Abstract

W dyskusji nad aktualnym kształtem regulacji prawnej papierów wartościowych przewija się wątek zapisu długu na okaziciela. Ta uregulowana pod rządami kodeksu zobowiązań z 1933 r. instytucja prawa obligacyjnego jest uważana za pierwowzór papierów wartościowych uregulowanych w kodeksie cywilnym. Nowelizacja kodeksu cywilnego z 1990 r. nie przewidziała jednak reaktywacji zapisu długu na okaziciela. Poszła o krok dalej, nadając ogólne ramy prawne dokumentowych papierów wartościowych oraz – co ważniejsze – znaków legitymacyjnych stwierdzających obowiązek świadczenia (art. 92115 k.c.). Na tym szerokim tle instytucjonalnym zapis długu na okaziciela nie może być uważany za nieprzydatny relikt. Z tego względu warto podjąć gruntowną analizę porównawczą tej instytucji i sformułować wnioski podsumowujące dyskusję, z akcentem postawionym na ocenę aktualnej przydatności rozwiązań o niemal stuletnim rodowodzie.